در پشت گيسوان تاريك اين شب غريب،

پناهگاهي ندارم تا دلت را بر سفره رنگين خاطراتمان مهمان كنم .

پس،
از سياهي سنگفرش ستاره ها

طره اي وام مي گيرم و برتار دلم مي نوازم

و تورا چون مركب نشين قصه پريان براين بزم مي نشانم .

 بزمي نيست ،
چون روحي نيست.

ماه هاست روحم را در قفسي كوچك حبس كرده ام.
براي روز ميلادت

چشم هايم را مي بندم، گوش هايم را مي گيرم و قدمهايم را به زنجير مي كشم

ولي روحم ...

فقط همين امشب رهايش مي کنم
تا گردآشیانت آزادانه پرواز کند...
خوب می دانم
فردا روز دیگری است
وزندانبان
حتما کلیدش را پس خواهد گرفت.

|+| نوشته شده توسط ستاره کوچولو در چهارشنبه بیستم اردیبهشت 1385 و ساعت 20:30  

      چه قدر سرد است وچه قدر بي روح.
      كاش مي توانستم ازاين حصار آجرين بگريزم.
      اشك در خانه چشمانم سنگيني مي كند. 
      خسته ام ،خسته...
      خسته ام از انكار آن روزهاي خوش.
      بي روحم...
      بدون گرماي روان به كجا راهی شوم؟
      كاش سنگ بودم و سرد.
      كاش خاطره ها مرا هم باخود مي بردند به آن ديار نا آشنا،
      دياري كه بايد همه چيز چال شوندوناپيدا.
      کاش می رفت ،او هم با من و خاطراتمان.
      كاش هر سه مدفون مي شديم...
      هر سه باهم،
      زير نقاب اين دنياي غريب.

|+| نوشته شده توسط ستاره کوچولو در یکشنبه سوم اردیبهشت 1385 و ساعت 22:15  

  RSS