تابلوی نیمه کاره

به همین ساده گی

3paye — Thu, 26 Nov 2009 21:12:16 GMT

گفتی بیا/ گفتی بمان/ گفتی بخند/ گفتی بمیر

آمدم/ ماندم/ خندیدم/ مردم/

آره درست به همین ساده گی

این روزها

3paye — Tue, 17 Nov 2009 14:20:19 GMT

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت از این خراب تر نمی زند

می مونم

3paye — Wed, 11 Nov 2009 11:24:53 GMT

امروز برای هزارو چندمین بار قصه من به بن بست رسید

نمی دونم تاحالا چند بار این بن بست رو دور زدم و برای فرار ازش به ته نرسیده برگشتم

اما اینبار می خوام تهش گیر کنم

انقدر بمونم و در بزنم تا شاید دری به روم باز بشه

حتی اگه آخرش هیچ اتفاقی نیفته و به قیمت پیر شدن و مردنم تموم شه

می خوام بمونم تا آخر آخرش

تابلوام هنوز نیمه کاره است

3paye — Sat, 07 Nov 2009 21:20:22 GMT

وقتی به تاریخ آخرین پست این وبلاگ نگاه می کنم باورم نمی شه دو سال و یه ماه ازش می گذره.

اینجا یه جورایی خونه خودمه. همین که می دونم فقط و فقط نوشته هاش مال منه و هیچ کس

حد اقل الان ازوجودش خبرنداره برام کلی مایه آرامشه.

می خوام دوباره این جا رو راه بندازم و بهش یه سروسامونی بدم.

شاید فقط و فقط به یه دلیل اینکه

هنوز هم

تابلو ام هنوز نیمه کاره است...

وديگر هيچ....

3paye — Thu, 18 Oct 2007 18:41:18 GMT

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حیف است طایری چوتودر خاکدان غم

زینجا به آشیان وفا می‌فرستمت

در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست

می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر

در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب

جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت

ای غایب از نظر که شدی همنشین دل

می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در روی خود تفرج صنع خدای کن

کایینه خدای نما می‌فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند

قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت

با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست

بشتاب هان که اسب و قبامی‌فرستمت

فصل 21

3paye — Fri, 14 Sep 2007 08:29:18 GMT

به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگیرم.
شهریار کوچولو گفت: -تقصیر خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهلیت کنم.
روباه گفت: -همین طور است.
شهریار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازیر می‌شود!
روباه گفت: -همین طور است.
-پس این ماجرا فایده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو یک بار دیگر گل‌ها را ببین تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می‌کنیم و من به عنوان هدیه رازی را به‌ات می‌گویم.
شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.

شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پیش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خیلی ساده است:
جز با دل هیچی را چنان که باید نمی‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...

شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.

يك حكايت مختصر

3paye — Wed, 15 Aug 2007 15:25:19 GMT

پس اینگونه بود ، روایت عشق در دنیای آدم ها؟!!!

این چنین بی رحم و تاریک و خموش!

.
.
.
.

سکوت تنها چاره است براین مبادله ی نا موزون....

مجازات سیزیف

3paye — Mon, 25 Jun 2007 06:11:18 GMT

نمیدانم به كدامين گناه به مجازاتي همچون سيزيف محكومم؟!

كه اينگونه با تخته سنگ سنگيني بر پشت راه مي پويم و

هربار خسته تر و درمانده تر از هميشه باز به صفر مي رسم.

سال ها گذشته و من هنوز در جايگاه نخست ايستاده ام

ومدام

با قدم هايم بر اين صخره مقابل ضربه ميزنم

تا شاید گشایشی شود

ولی...

راه مدت هاست که مسدود است.

قصه آسمون بی ستاره

3paye — Thu, 31 May 2007 17:44:18 GMT

اون شب آسمون اينجا يه عالمه دلش گرفت.

اونقدر كه بغض، همه وجودش رو پر كرد.

ولي هيچي نگفت .

باز هم با كمون ماهش برامون خنديد و با ستاره هاش بهمون چشمك زد.

اما اون شب هم مثل چند شب پيشش هرچي اين ور و اون ور رو نگاه كرد اون رو نديد.

نمي دونست كجا قايم شده .

ولی مطمئن بود رو زمين به اين بزرگي جا خيلي زياده و اسه قايم شدن.

حالا كه عادت كرده بود اون هرشب براش دست تكون بده و با خط كردن لبهاش جواب

خنده هاش رو بده،

با نبودنش دنياش شده بود سياه سياه.

نفهمید چرا ولی يهو بغضش تركيد

اونوقت ستاره ها پخش و پلا شدن و ديگه هيشكي اونا رو نديد.

ستاره ها كه رفتن ماه هم ديگه نخنديد

رفت و نشست پشت يه تيكه ابر سياه و ديگم در نيومد.

حالا ديگه آسمون اينجا خيلي وقته كه سوت و كوره

مردم اينجا خنده ماه و چشمك ستاره ها رو يادشون رفته

ديگه عادتمون شده تماشاي گريه سيل آساي آسمون...

3paye — Thu, 03 May 2007 20:51:10 GMT

آری...

در مرگ آورترین لحظه ی انتظار

زندگی را دررؤیاهای خویش دنبال می گیرم.

در رؤیاها و

در امید هایم!